بيابان را سراسر مه گرفته است

جمعه ٢ امرداد ،۱۳۸۸

هنوز زنده ام من

چند سال گذشت من هنوز زنده ام

¤ نوشته شده در ساعت ۱:۱٩ ‎ق.ظ توسط رضا رضوي

چهارشنبه ٦ تیر ،۱۳۸٦

باران

دو خیابان مانده به کافی شاپ ناگهان زیر قطره های درشت باران شروع کرد به دویدن . تمام مغازه های خیابان تعطیل بودند به جز کافی شاپ که روشناییش را به پیاده روی خیس میپاشید . وقتی در را باز کرد و وارد شد تمام لباس هایش خیس خالی بود . روی میزی که کنار پنجره بود تابلوی کوچک «رزرو» به چشم میخورد . پالتویش را در آورد و روی صندلی ای که به سمت خیابان بود نشست .
یک فنجان قهوه ی اسپرسو سفارش داد که تلخ ترین نوع قهوه است . آن وقت ها حتا در مورد تلخی قهوه ی اسپرسو و شباهتش با مزه ی زندگی هم صحبت کرده بودند. نگاهی انداخت به زوجی که در میز کناری آرام آرام با هم حرف میزدند . لبخندی روی لبش آمد . چقدر با احساس و شمرده شمرده و عاشقانه !
رویش را به طرف خیابان برگرداند . با روشن و خاموش شدن لامپ نئون کافی شاپ ، خیابان خیس ظاهر میشد و ناپدید میشد ظاهر میشد و ناپدید میشد ظاهر میشد و ...
در حالیکه قهوه اش را هم میزد، به گلدان آشنای روی میز ــ که هنوز داخلش همان گلهای رز مصنوعی بود ــ خیره شد .
دوباره به خیابان نگاه کرد . یک بی ام و مشکی با سرعت رد شد و آب ها را به داخل پیاده رو پاشید .
##
سومین قهوه را خورده بود . میزهای دیگر خالی شده بود و صاحب کافی شاپ سرگرم تماشای مسابقه ی فوتبال از تلویزیون بود . ته فنجانش را نگاه کرد و یاد داستان هایی افتاد که هر دفعه برای شکل های ته فنجان برایش سر هم کرده بود .
پالتو اش که روی میز گذاشته بود تقریبن خشک شده بود . صندلی اش را به عقب کشید وبلند شد. بعد از پرداخت حساب آن را پوشید و از در خارج شد .
دیگر باران نمی آمد اما خیابان خیس بود.
میثم آزاد ــ بهار 86

¤ نوشته شده در ساعت ٤:٢٢ ‎ب.ظ توسط رضا رضوي

پيام هاي ديگران ()

چهارشنبه ٦ تیر ،۱۳۸٦

چرا نگفت؟!!

میگفتن خیلی گیره . به یه نفر شک کنه تا ازش مواد در نیاره ول کن نیست . چند روز پیش از یه سرباز پنج گرم تل گرفته بود . تو این شهر خیلی سخت میگیرن از بابت مواد . اگه یه ذره هم همرات باشه فکر میکنن میخوای نمونه ببری که بعدن بیای از همون جنس مقدار بیشتری ببری. همون اول دستشو گذاشت رو سینه ت . با اون تپشی که قلبت داشت مطمئن شد اشتباه نکرده .
یکی دو ساعت قبل از حرکت قطار بود که توی پارک دیدی یه نفر مشغوله .
ــ داداش اگه اهلشی بیا دو تا دودم تو بگیر !
ــ حشیش نمیکشم . با گل[1] بیشتر حال میکنم.
ــ چی ؟ علف میخوای ؟ بیا اونم دارم...
همون جا توی پارک یه نخ بار زدی با هم کشیدین . بقیه شم که توی کاغذ پیچیده شده بود گذاشتی توی جوراب چپت . اینجا با پول خیلی کمتری میتونی کلی جنس بگیری . وقتی رسیدی به ایستگاه چت چت[2] بودی .
ــ کفشاتو در بیار!
بدون عجله کفش راستتو در آوردی
ــ اون یکی !
توی کفشاتو خوب نگاه کرد.
ــ ناهار چی خوری؟
ــ ساندویچ
دستشو انداخت زیر کمربندت و دور شلوارتو گشت
ــ با کی بودی؟
ــ خونه ی دوستم بودم
الکی سوال پیچت میکرد تا یه سوتی بدی. تو هم اولین چیزی که به ذهنت میرسید میگفتی. شلوارتو تا پایین دست کشید . همین طور جیبای پشتت
ــ خونه ی دوستت بودی چه طور ساندویچ خوردی؟
توی آسترتو خوب بازرسی کرد . حسابی کفری شده بود . قیافه ت داد میزد مصرف کردی . ممکن نبود اشتباه کرده باشه . کوله پشتی تم که زیر و رو کرده بود.
ــ چشمات چرا سرخه؟
ــ هیچی ... دیشب کم خوابیده م
ــ جورابتو در بیار
با نا امیدی جوراب راستتو گرفتی دستت . خیلی بد میشد اگه بازداشت میشدی و خونواده ت خبردار میشدن. اونا حتا نمیدونن تو سیگار میکشی . تازه ... ممکن بود حتا اونم بفهمه . در وضعیت مضحکی بدون کفش و با یک جوراب در دستت ایستاده بودی . انگار همه چی حرکت آهسته شده بود . صدای قلبتو میشنیدی که مثل چی میزد . اونم داشت دورت راه میرفت و صورتش از عصبانیت سرخ شده بود. تنها چیزی که از ذهنت میگذشت تکرار این جمله بود : خدا کنه نگه جوراب چپتم در آر ... خدا کنه نگه جوراب چپتم در آر ...
ــ میتونی بری
قلبت از حرکت واستاد . باورت نمیشد . یه نفس عمیق کشیدی و خم شدی جوراب و کفشتو پوشیدی . موقع رفتن برگشتی و ناباورانه بهش زل زدی . در حالیکه این جمله رو توی ذهنت تکرار میکردی:
ــ چرا نگفت جوراب چپتم در بیار؟!!
میثم آزاد - بهار ۸۶

پی نویس
گل : گراس ـ علف یا ماری جوانا
چت بودن : حالت گیجی و توهم ذهنی حاصل از مصرف مواد محرکی چون حشیش و ماری جوانا

¤ نوشته شده در ساعت ٩:٥۱ ‎ق.ظ توسط رضا رضوي

پيام هاي ديگران ()

چهارشنبه ٢۳ خرداد ،۱۳۸٦

اسم ندارد

1
بعد از اینکه آن مواد نیمه هضم شده را بیرون ریخت چند بار آب را در دهانش چرخاند تا مزه ی ترش تهوع آور دهانش از بین برود و آب را چندین و چند بار پاشید به صورتش . همینطور که آب از سر ورویش می چکید صورت خودش را توی آینه دید . بس که آن شب سیگار کشیده بود زیر چشمهایش به وضوح گود رفته بود . شیر آب باز بود و صدای توهم آلود ریل ها دیوانه اش میکرد : تلق تلق ... تلق تلق ... تلق تلق
با حالتی بی تعادل از دستشویی بیرون آمد و در حالیکه با تکان های قطار مثل مست ها در دالان تنگ به در و دیوار میخورد وارد واگن بعدی شد . درست یادش نمی آمد کوپه اش کجاست . بعد از اینکه در چند تا کوپه ی اشتباه را باز کرد با گیجی تمام کنار یکی از پنجره ها ایستاد و سرش را از قطار بیرون برد. آن پایین ماشین های توی جاده قدر مورچه بودند و جاده زیر نور نارنجی چراغ هایش به ماری میمانست که لای دره خزیده باشد .
باد خنک توی صورتش میخورد و موهایش را پریشان میکرد
2
نمیدانست واقعن چه مدت زیر دوش بوده است اما حالا آب کاملن سرد شده بود . با دستش دایره ای توی آینه ی بخار زده کشید . مثل مرده ها نگاه ثابت و بی حسی داشت . با عجله و سرسری خودش را صابون مالی کرد و شست . در حالیکه با حوله خودش را خشک میکرد نفس عمیقی کشید ...
3
دور و برش را خشاب های خالی قرص گرفته بود . پلکهایش سنگینی میرفتند . افتادند روی هم .
4
چشم اش را باز کرد قطره ها را دید که می افتند . به سرم وصل بود . تمام بدنش کرخت بود . اما هیچ چیز ندیده بود جز سیاهی . انگار که یک فیلم قطع بشود و در یک سکانس دیگر ادامه پیدا کند . آن طرف هیچ چیز نبود .
5
ـ با توجه به اینکه ایشون هنوز افکار خودکشی دارن معفیشون میکنم به بخش اعصاب و روان تا مدتی اون جا بستری باشن
6
بیمار اسکیزوفرنیک تخت کناری اش که همه اش در مورد صحبتایی حرف میزد که با حسین بن روح در قرن سوم هجری رد و بدل کرده بود هم مرخص شده
اما او کماکان روزها به سقف خیره می شود و شب ها با آمپول آرام بخش به خواب میرود . هیچ کدام از کتاب هایی که برایش آورده اند حوصله ندارد بخواند . فقط بعضی وقت ها به خوراکی ها ناخنک میزند .
7
آن روز بالاخره بعد از پنجاه روز به دکتر گفت که از افکارش پشیمان شده و به زندگی امیدوار شده است. موقع ظهر که پرستار ها مشغول پخش غذا بین بیماران بودند وارد اتاق ایزوله شد و چند خشاب دیازپام 10 و چند تا هم از قرصهایی که نمیدانست چی اند برداشت و در وسایلش میان پاکت تخمه ها پنهان کرد
8
بعد از حدود دو ماه خیابان را میدید . با اینکه کولر ماشین روشن بود پنجره را بیرون کشید تا صدای خیابان را بشنود . آن روز خیابان چه قدر شلوغ بود ...
میثم آزاد - خرداد ۸۶

¤ نوشته شده در ساعت ٢:۱٧ ‎ب.ظ توسط رضا رضوي

پيام هاي ديگران ()

دوشنبه ٢۱ خرداد ،۱۳۸٦

بسم الله النور

قطار هاي نرسيده

در توهم توطئه ريل گرفتارند

مراقب

- چند ساعته تو راهيم .

صبا نگاهي به ساعتش مي اندازد و پس از مكثي طولاني مي گويد : بيست و هشت ساعت .

- كي مي رسيم ؟

- نمي دونم بايد سه چهار ساعت پيش مي رسيديم .شايد هم زودتر . قطار زياد وايساده .

صابر چشم هايش را مي مالد و روي صندلي قطار جابه جا مي شود . كمر راست مي كند . بدنش را كمي اينطرف و آنطرف مي كند و خميازه بلندي مي كشد .

چند ساعته خوابيدم ؟

- زياد نيست . يك ساعت نشده هنوز .

صابر پارچ را از روي چوبه متصل به ديوار بر مي دارد . يك ليوان آب مي ريزد و آب ليوان را يك نفس سر مي كشد . ليوان را پايين مي آورد و با اعتراض مي گويد :

- اه . اين هم كه گرمه . چه خبره تو اين قطار لعنتي !

قطار با تكان هاي شديدي دوباره مي ايستد . صابر سرش را از پنجره قطار بيرون مي برد . ايستگاه نيست . يك مرد از قطار پياده مي شود و به سمت جلو مي دود . صابر از مرد، كه حالا از جلوي پنجره آنها مي‌گذرد‌، مي پرسد :

- چي شده ؟

مرد سرعتش را كم مي كند و مي گويد : چيزي نيست مي گن ريل بمب گذاري شده .

مرد مي گذرد .صابر سرش را مي آورد داخل و مي گويد : مي گه بمب گذاري شده . با اين همه بمب گذاري آدم باورش مي شه اينها دچار توهم شدن . بيست و هشت ساعته هي بمب گذاري مي شه . اما دو سه تاش بيشتر نتركيده .

قطار بوق مي زند و راه مي افتد . صبا نگاهي به در كوپه مي اندازد . در مي لرزد و سر و صداي آزاردهنده‌اي دارد . بلند مي شود . در را محكم مي كند و پرده را جلوي در مي كشد . راهرو قطار ديگر ديده نمي شود . بر مي گردد . روسري را از سر باز مي كند و مي اندازد كنار دستش .

صابر با عجله مي گويد : سرت كن الان مي آن !

- نه پياده شدن . تو ايستگاه قبلي رفتن ديگه نيومدن .

- مطمئني بر نمي گردن؟

- آره الان يه ساعت شده رفتن

- خيلي بد نيگا مي كردن . داشتم كم كم مي ترسيدم .

- زنه ؟ آره من هم داشتم مي ترسيدم . تو كه خواب بودي چادرشو برداشت . خوش هيكل بود . لباس گيپور پوشيده بود . بدون سينه بند . تعجب كردم . اما اون يكي زنه همونطور كنار اون مرده با چادر نشسته بود . آخر هم ايستگاه قبلي پياده شدن .

كسي در كوپه را مي زند . صبا سريع روسري را بر مي دارد و سرش مي كند . صابر بلند مي شود ، دكمه بالايي پيراهنش را مي بندد . پرده را كنار مي زند و در را باز مي كند . مردي بيرون در با چند كاغذ در دست – كه تعدادي بليط به نظر مي رسد – ايستاده . مي گويد :

آقا بليط هاتون لطفاً.

ما ايستگاه دوم بليط هامون رو داديم .

كجا سوار شديد؟

شاهد آباد

مرد نگاهي به ليستي كه در دست دارد مي اندازد . عذرخواهي مي كند و دور مي شود . صابر در را مي بندد و پرده را مثل قبل جلوي در شيشه اي مي كشد . صبا روسري اش را بر مي دارد . موهاي سياهش را پشت سرش جمع كرده و گردنش باريك و سفيد بيرون مانده . تركيب چشم ها و پلك ها و بيني اش ، بي آرايش و كم پشت بودن ابروهايش را جبران مي كند . زيباست . مانتو سفيد چاكداري پوشيده كه كوتاه است . حالا كه نشسته و پاهايش را روي صندلي روبروي انداخته و دارد با كتاب خودش را باد مي زند ، دكمه هاي پايين مانتو باز است و تا كمر شلوار سفيدش پيداست .

صابر روسري رابر مي دارد . تا مي كند و مي گذارد كنار دست صبا . چمدان را از قفسه بالاي سرش بر مي‌دارد و مي گذارد روي صندلي . در چمدان كه باز مي شود ، حوله و كتاب و ضبط صوت كوچك و چند تا پيراهن خودشان را نشان مي‌دهند . دست مي برد و يك كتاب بر مي دارد . چمدان را همانطور مي بندد. بلند مي كند و روي قفسه مي گذارد و مي نشيند . نگاهي به صبا مي اندازد و مي پرسد : چي مي خوني ؟ صبا دست از بادزدن خود بر مي دارد . جلد كتاب را رو به صابر مي گيرد . صابر مي خواند : نسل سوخته.

از وقتي راه افتاديم داري اينو مي خوني . تو كه همش داري خودتو باهاش باد مي زني .

نه از وقتي راه افتاديم . از ايستگاه سوم شروع كردم . تا الان هم 42 صفحه خوندم . پس خوب بوده .

صابر مي نشيند كنار پاهاي صبا كه در انتهاي ساق هاي سفيدش روي هم افتاده و رو به بالا مانده اند . صبا دوباره شروع كرده به باد زدن خودش . صابر كتاب را روي صندلي گذاشته و با نوك انگشتانش با پاهاي صبا ور مي رود . مي گويد :

خيلي گرمه

صبا در حالي كه دكمه بالاي مانتو اش را باز مي كند مي گويد : آره خيلي گرمه .

قطار يكنواخت صدا مي دهد و حركت مي كند . بالا پايين مي شود و به چپ و راست مي رود . مثل يك گهواره است كه آدم را مي خواباند تا آدم خواب هاي خوش ببيند . صابر نشسته كنار پاهاي صبا و انگشتهاي دست راستش روي پاي صبا بالا مي روند . صبا بي تفاوت با كتاب خودش را باد مي زند . روسري سرش نيست . مرد ، از اول گوشه كوپه نشسته و مراقب آنهاست .